मुनिमोहशमनम्
Pāśupata-yoga, Siddhis, Puruṣa-darśana, Saṃsāra, and Prāṇa-Rudra Pañcāhutī
इन्द्रियाणि मनश्चित्तबुद्ध्यहङ्कारसंज्ञितम् तथा सर्वमयं चैव आत्मस्था ख्यातिरेव च
indriyāṇi manaścittabuddhyahaṅkārasaṃjñitam tathā sarvamayaṃ caiva ātmasthā khyātireva ca
Ang mga kakayahang pandama, kasama ang isip (manas), citta, talino (buddhi), at ego (ahaṅkāra)—na gayon ang pangalan—ay pawang napapaloob at naliliwanagan ng kamalayan; at ang mismong pagkamalay (khyāti) na nananahan sa Sarili ang tunay na saligan ng lahat. Sa ganitong paraan, ang nakagapos na paśu ay nararanasan ang mga kasangkapang ito bilang mga takip na gapos (pāśa), samantalang ang Pati, si Śiva, ay nananatiling Panloob na Saksi.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana teaching to the sages of Naimisharanya)
It redirects worship from mere outer ritual to inner realization: the same Śiva honored in the Liṅga is the Witness-consciousness within, by which the senses and inner instruments function.
Śiva-tattva is implied as the ātma-sthā khyāti—the Self-abiding awareness that illuminates mind, intellect, and ego without being limited by them, standing as Pati over the paśu’s instruments.
A Pāśupata-oriented yogic takeaway is indriya-nigraha and antaḥkaraṇa-śuddhi: disciplining senses and refining mind–intellect–ego so awareness rests in the Self while performing Śiva-pūjā.