ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
वैरम्भश् च तथा मुख्यो ह्य् अन्तर्यामः प्रभञ्जनः कूर्मकश् च तथा श्येनः श्वेतः कृष्णस् तथानिलः
vairambhaś ca tathā mukhyo hy antaryāmaḥ prabhañjanaḥ kūrmakaś ca tathā śyenaḥ śvetaḥ kṛṣṇas tathānilaḥ
Siya ay Vairambha, at Siya rin ang Pangunahin. Siya ang Antaryāmin, ang Tagapamahalang nasa loob; Siya ang Prabhañjana, ang makapangyarihang hanging dumudurog. Siya ang Kūrmaka at Śyena; Siya ang Puti at ang Itim; at Siya rin ang Anila—ang mismong hininga-hangin. Kaya ang Pati, si Śiva, na lumalaganap bilang prāṇa at vāyu, ay namamahala sa paśu (kaluluwang nakagapos) mula sa kalooban at niluluwagan ang mga pāśa (mga tali) sa Kanyang kapangyarihang makapangyarihan.
Suta Goswami (narrating Shiva’s names/attributes to the sages of Naimisharanya)
It frames Shiva as the indwelling Antaryāmin and the very prāṇa-vāyu; in Linga worship this supports meditating on the Linga not merely as an outer icon but as the Inner Lord who animates and purifies the worshipper.
Shiva-tattva is shown as all-pervading governance: He is the ‘Chief’ and ‘Inner Ruler’ who manifests as dynamic forces (wind, breath, swift movement, light/dark polarity) while remaining the sovereign Pati beyond the pashu and its bonds.
A prāṇa-centered contemplation is implied: in Pāśupata-oriented sādhanā, one aligns breath-awareness with the Antaryāmin Shiva, using japa and inner focus to weaken pāśas (bondages) and stabilize devotion to the Linga.