ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
राज्ञी सुदर्शना चैव जिता सौम्या यथाक्रमम् मोघा रुद्रामृता सत्या मध्यमा च द्विजोत्तमाः
rājñī sudarśanā caiva jitā saumyā yathākramam moghā rudrāmṛtā satyā madhyamā ca dvijottamāḥ
O pinakamainam sa mga dwija, ayon sa pagkakasunod, ito ang mga pamagat ng Kanya: ang Makapangyarihang Soberano (Rājñī), ang May Mapalad na Paningin (Sudarśanā), ang Laging Nagwawagi (Jitā), ang Maamo at Mapagpala (Saumyā), ang Di-Nabibigo (Moghā), ang Anyong Rudra (Rudrāmṛtā), ang Amṛtā—Nektar ng Kawalang-kamatayan, ang Satyā—ang Katotohanan mismo, at ang Madhyamā—ang Nanahan sa Gitna, lampas sa dalawang sukdulan.
Suta Goswami (narrating the Shiva-Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
It lists Shiva’s epithets used for nāma-japa; in Linga-pūjā, repeating such names is taught as ‘amoghā’—never fruitless—because it invokes Pati (Shiva) who severs pasha (bondage) and uplifts the pashu (soul).
Shiva is portrayed as sovereign and victorious, yet gentle; as ‘Satya’ (ultimate reality) and ‘Amṛta’ (deathless essence), indicating the transcendent Pati who remains the stable ‘Madhyamā’—the center beyond dualities.
Nāma-japa and stotra-recitation as a Pāśupata-oriented sādhana: meditating on these names during Linga-arcana to purify the pashu and dissolve pasha through Shiva’s amogha grace.