ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
द्रष्टव्यं चैव श्रोतव्यं घ्रातव्यं च यथाक्रमम् रसितव्यं मुनिश्रेष्ठाः स्पर्शितव्यं तथैव च
draṣṭavyaṃ caiva śrotavyaṃ ghrātavyaṃ ca yathākramam rasitavyaṃ muniśreṣṭhāḥ sparśitavyaṃ tathaiva ca
O pinakamainam na mga pantas, gamitin nang wasto ang mga kakayahan ng pagdama ayon sa nararapat na ayos—pagtingin, pakikinig, at pag-amoy; gayundin ang pagtikim at paghipo. Sa gayon, ang mga pandama ay nagiging disiplinadong kasangkapan sa landas ng Śaiva, hindi mga tali ng pāśa.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames worship as both outer and inner: the devotee must regulate seeing, hearing, smelling, tasting, and touching so the senses support Linga-puja (purity, attention, reverence) rather than scatter the mind into bondage (pasha).
By implication, Shiva as Pati is approached through purified instruments of knowing; when the senses are ordered and disciplined, the pashu’s awareness becomes fit to recognize Shiva-tattva beyond mere sensory craving.
Indriya-nigraha (sense-discipline) as a Pashupata-oriented yogic support to puja—training perception to remain orderly and sattvic during mantra, dhyana, and offerings.