ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
ज्योतिषं चापरा विद्या पराक्षरमिति स्थितम् तददृश्यं तदग्राह्यम् अगोत्रं तदवर्णकम्
jyotiṣaṃ cāparā vidyā parākṣaramiti sthitam tadadṛśyaṃ tadagrāhyam agotraṃ tadavarṇakam
Ang Jyotiṣa (astrologo) ay ibinibilang sa mababang kaalaman (aparā-vidyā); ngunit ang Parākṣara, ang Kataas-taasang Di-Nasisira, ay nakahihigit. Ang Katotohanang iyon ay di-nakikita at di-mahawakan; walang angkan at di-matukoy sa paglalarawan—ganyan ang likas ng Pati, si Śiva, na lampas sa lahat ng kategoryang ginagapos ng pāśa.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It grounds Linga-upāsanā in para-vidyā: the Linga points to Śiva as Parākṣara—beyond sensory grasp—so worship is meant to dissolve pasha (bondage) rather than merely predict or control worldly outcomes.
Śiva is presented as the Supreme Imperishable—adṛśya (unseen), agrāhya (ungraspable), agotra (beyond lineage), and avarṇaka (indescribable)—the transcendent Pati who is not confined to names, forms, or social/ritual classifications.
The verse prioritizes jñāna-oriented upāsanā aligned with Pāśupata discipline: turning from apara pursuits to contemplation of the Parākṣara, using Linga worship as a support for inner detachment and liberation of the paśu.