ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
आभिमानिकमप्येवं बौद्धं प्राकृतमेव च दुःखमेव न संदेहो योगिनां ब्रह्मवादिनाम्
ābhimānikamapyevaṃ bauddhaṃ prākṛtameva ca duḥkhameva na saṃdeho yogināṃ brahmavādinām
Kaya rin nito, maging ang landas na nakaugat sa pagkamakasarili (ahaṃkāra), gayundin ang pananaw na Budista at ang lubhang makamundo (prākṛta), ay pawang pagdurusa—walang pag-aalinlangan—para sa mga yogin at sa mga nagtataguyod ng Brahman (Kataas-taasang Katotohanan).
Suta Goswami (narrating the teaching within the Linga Purana discourse)
It frames Linga-upāsanā as a discipline of transcending abhimāna (ego) and prākṛta (world-bound) cognition; without this inner shift, practice remains within duḥkha and bondage (pāśa) rather than leading the paśu (soul) to Pati (Śiva).
By contrasting Brahman-realization with egoic and worldly views, it implies Shiva-tattva as the non-dual Supreme Reality beyond prakṛti and doctrinal fixation—known by yogic insight rather than conceptual clinging.
The emphasis is on yogic viveka and vairāgya—abandoning abhimāna and prākṛta identification—so that worship and meditation can cut pāśa (bondage) and mature toward Pāśupata-oriented liberation.