ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
एवेर्य्थिन्ग् इस् दुःख एवमज्ञानदोषेण नानाकर्मवशेन च षट्कौशिकं समुद्भूतं भजत्येष कलेवरम्
everything is duḥkha evamajñānadoṣeṇa nānākarmavaśena ca ṣaṭkauśikaṃ samudbhūtaṃ bhajatyeṣa kalevaram
Kaya nga, ang lahat ay tunay na pagdurusa. Dahil sa kamalian ng kamangmangan (ajñāna) at sa pag-uudyok ng sari-saring karma, ang nakagapos na kaluluwa (paśu) ay tumatanggap ng katawang ito—na umusbong mula sa anim na balabal (ṣaṭ-kauśika)—bilang bunga ng pāśa, ang pagkakatali.
Suta Goswami (narrating Shaiva doctrine to the sages at Naimisharanya)
It frames embodied life as duḥkha caused by ajñāna and karma (pāśa); Linga worship is implied as the Shaiva means to turn the paśu toward Pati (Shiva) and dissolve bondage.
By implication, Shiva is Pati—distinct from the body and its sheaths—whose grace and knowledge remove ajñāna and karma that force the paśu into repeated embodiment.
The verse points to the need for Pāśupata-oriented discipline: purification of ignorance and karma through Shiva-bhakti, mantra-japa, and meditative discrimination from the bodily sheaths.