ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
पीतं रक्तं सितं विद्युत् कोटिकोटिसमप्रभम् अथवा ब्रह्मरन्ध्रस्थं चित्तं कृत्वा प्रयत्नतः
pītaṃ raktaṃ sitaṃ vidyut koṭikoṭisamaprabham athavā brahmarandhrasthaṃ cittaṃ kṛtvā prayatnataḥ
Sa masinop na pagsisikap, ituon ang isip sa panloob na liwanag—dilaw, pula, o puti—na kumikislap na tila ningning ng milyun-milyong kidlat; o kaya’y itatag ang kamalayan sa Brahmarandhra sa tuktok ng ulo. Sa iisang-tutok na yoga, ang paśu (kaluluwang nakagapos) ay inaakay patungo kay Pati, si Śiva.
Suta Goswami (narrating a Shaiva yogic instruction within the Linga Purana discourse)
It links external Linga-puja to internal worship: the devotee internalizes Shiva’s tejas (divine radiance) through dhyana, making the mind a fit vessel for Pati’s grace.
Shiva-tattva is indicated as overwhelming, self-luminous consciousness—experienced as an immeasurable inner brilliance—guiding the paśu beyond pasha (bondage) through focused awareness.
A dhyana practice of visualizing intense inner light (yellow/red/white) or fixing awareness at the brahmarandhra, aligning with Pashupata-style one-pointed concentration (ekāgratā).