अध्याय ८२ — व्यपोहनस्तवः (पापव्यपोहन-स्तोत्रम्)
वृतो नन्दादिभिर् नित्यं मातृभिर् मखमर्दनः शिवार्चनरतो नित्यं स मे पापं व्यपोहतु
vṛto nandādibhir nityaṃ mātṛbhir makhamardanaḥ śivārcanarato nityaṃ sa me pāpaṃ vyapohatu
Nawa’y alisin ni Makha-mardana—na laging napapaligiran ni Nandin at ng iba pang mga gaṇa, at ng mga Banal na Ina, at laging nakatuon sa Śivārcana, ang pagsamba kay Śiva—ang aking kasalanan. Bilang Pati, nawa’y luwagan Niya ang mga pāśa na nagbubuklod sa paśu (ang indibidwal na kaluluwa) at dalisayin ako sa matatag na Śivārcana.
Suta Goswami (narrating a Shiva-stuti within the Linga Purana discourse)
It frames Śivārcana (including Liṅga-pūjā) as a direct means of pāpa-kṣaya: by remembering Śiva as ever engaged in His own worship and attended by His śakti-forces (Mothers) and gaṇas, the devotee seeks purification through His grace.
Śiva is implied as Pati—the sovereign Lord beyond bondage—who can “drive away” impurity. His being surrounded by Nandin and the Mātṛkās indicates His lordship over gaṇas and śaktis, and “Makha-mardana” points to His supremacy over mere ritualism when it becomes ego-driven.
Śivārcana (worship of Śiva/Liṅga) is highlighted as the core practice; in a Shaiva Siddhanta reading, it functions as a purifying discipline that weakens pāśa (bondage) for the paśu (soul) by the anugraha (grace) of Pati.