अध्याय ८२ — व्यपोहनस्तवः (पापव्यपोहन-स्तोत्रम्)
शिवध्यानैकसम्पन्नो हिमराड् अंबुसन्निभः कुन्देन्दुसदृशाकारः कुंभकुन्देन्दुभूषणः
śivadhyānaikasampanno himarāḍ aṃbusannibhaḥ kundendusadṛśākāraḥ kuṃbhakundendubhūṣaṇaḥ
Ganap na nakatuon sa pagninilay kay Śiva, siya’y nagningning na parang mga tubig na isinilang sa Himālaya; ang anyo’y tulad ng bulaklak na kunda at ng buwan, at pinalamutian ng mga hiyas na maningning na gaya ng kumbha, kunda, at buwan.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It emphasizes dhyāna (inner visualization) as a core limb of Linga-pūjā—purifying the pashu (individual soul) by fixing awareness on Pati (Shiva) before external offerings.
Shiva-tattva is indicated through whiteness, clarity, and cooling radiance—signs of transcendental purity and auspiciousness that dissolve pāśa (bondage) when contemplated with one-pointedness.
Śiva-dhyānaikāgratā—exclusive, unwavering meditation (a Pāśupata-oriented discipline) where the mind is made luminous and steady prior to mantra-japa and Linga-arcana.