अध्याय ८२ — व्यपोहनस्तवः (पापव्यपोहन-स्तोत्रम्)
खेचरी वसुचारी च ब्रह्मेशो ब्रह्मब्रह्मधीः सुषेणः शाश्वतः पृष्टः सुपुष्टश् च महाबलः
khecarī vasucārī ca brahmeśo brahmabrahmadhīḥ suṣeṇaḥ śāśvataḥ pṛṣṭaḥ supuṣṭaś ca mahābalaḥ
Siya ang Khecarī, ang gumagalaw sa kalangitan, at Vasucārī, ang naglalakbay sa gitna ng mga Vasu, mga diyos ng mga sangkap. Siya ang Brahmeśa, ang Panginoong iginagalang maging ni Brahmā; ang Karunungang siyang Brahman at ang Nakaaalam ng Brahman. Siya si Suṣeṇa, may mapalad na mga pangkat; si Śāśvata, ang Walang-hanggan; si Pṛṣṭa, ang laging tinatawag at dinadalanginan; si Supuṣṭa, ang ganap na sumusuporta at nagpapalusog; at si Mahābala, ang Dakilang Lakas—si Pati na tanging nakaluluwag sa pāśa, ang gapos ng paśu (kaluluwa).
Suta Goswami (narrating Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
As part of the Shiva Sahasranama, this verse functions as nāma-japa for Linga-pūjā: it contemplates Shiva as the all-pervading Pati (Khecarī/Vasucārī) and the sustaining power (Supuṣṭa/Mahābala), aligning the worshipper (paśu) toward release from bondage (pāśa).
It presents Shiva-tattva as transcendent and immanent: supreme over Brahmā (Brahmeśa), identical with liberating gnosis (brahmabrahmadhīḥ), and active as the eternal, invoked refuge that sustains all beings and elements.
The practice implied is Sahasranāma recitation as a Pāśupata-oriented upāsanā: meditating on Shiva’s omnipresence and strength to purify the mind and orient the paśu toward grace (anugraha) and liberation.