Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
भवक्षेत्रे सुगुप्ते वा भवारामे वने ऽपि वा गृहे तु सुशुभे देशे विजने जन्तुवर्जिते
bhavakṣetre sugupte vā bhavārāme vane 'pi vā gṛhe tu suśubhe deśe vijane jantuvarjite
Maging sa isang mahigpit na binabantayang banal na pook ni Bhava (Śiva), o sa hardin ni Bhava, o kahit sa gubat—o sa loob ng sariling tahanan—pumili ng isang lubhang mapalad na lugar: liblib, tahimik, at walang mga nilalang na nanggugulo. Doon, kapag inihiwalay ang isip mula sa pāśa (pagkagapos), ang paśu (kaluluwang indibidwal) ay makalalapit sa Pati (Panginoong Śiva) sa pamamagitan ng disiplinadong pagsamba sa Liṅga.
Suta Goswami (narrating Linga-puja vidhi to the sages of Naimisharanya)
It sets the core requirement for Liṅga-pūjā: the worship site should be auspicious, protected, secluded, and undisturbed—supporting steadiness of mind and purity of practice.
By calling Him “Bhava” and naming His kṣetra and ārāma, the verse presents Śiva as the Pati whose presence sanctifies space; approaching Him requires withdrawing the paśu from pāśa through ordered discipline.
It highlights preparatory discipline (deśa-śuddhi and ekānta—seclusion) for Liṅga-pūjā, aligning with Pāśupata-oriented sādhanā where an undistracted environment supports mantra, dhyāna, and offering.