Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
सर्वकर्माणि भोगार्थं यच्चिनोति चितिः स्मृता स्मरते यत्स्मृतिः सर्वं संविद्वै विन्दते यतः
sarvakarmāṇi bhogārthaṃ yaccinoti citiḥ smṛtā smarate yatsmṛtiḥ sarvaṃ saṃvidvai vindate yataḥ
Ang nagtitipon ng lahat ng gawa para sa pagdanas ay tinatawag na citi—ang isip na nag-iipon. Ang sa pamamagitan nito ay nakaaalaala ay smṛti—alaala. At ang pinagmumulan kung saan ang lahat ng ito ay tunay na nalalaman at napagtitibay ay ang saṁvid—ang mismong Kamalayan, ang panloob na liwanag na nagpapakilala sa paśu ng kanyang mga karanasan kahit nakagapos pa ng pāśa.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It grounds Linga worship in inner realization: the Linga points to Shiva as saṁvid (pure awareness), and worship becomes a means to purify the antaḥkaraṇa so the pashu recognizes Pati beyond mere bhoga.
By highlighting saṁvid as the source of all knowing, it aligns with Shiva-tattva as the luminous consciousness that enables cognition, while the faculties like citi and smṛti operate as instruments within manifested experience.
It implies Pashupata-style inner discipline: turning attention from bhoga-driven mental collecting (citi) and memory-chains (smṛti) toward steady awareness (saṁvid) through japa, dhyāna, and Linga-upāsanā.