Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
आनन्दोद्भवयोगार्थं निद्राघूर्णिस्तथैव च रोमाञ्चध्वनिसंविद्धस्वाङ्गमोटनकम्पनम्
ānandodbhavayogārthaṃ nidrāghūrṇistathaiva ca romāñcadhvanisaṃviddhasvāṅgamoṭanakampanam
Para sa pag-iisang-yogang isinilang ng ānanda (kaligayahang banal), sumisibol ang antok at marahang pag-ugoy. At ang katawan, kinikilabutan ng romaṅca (pagtayo ng balahibo) at pinanginginig ng umaalingawngaw na pagbigkas, ay nagsisimulang pumilipit at manginig—mga tandang pangkatawan na kasama ng yogikong pagkalubog sa Pati (Śiva).
Suta (narrating yogic characteristics within the Linga Purana discourse)
It shifts Linga-upāsanā from mere external ritual to inner Pashupata-yoga, describing how devotion to Pati (Śiva) culminates in embodied signs of deep meditative absorption.
Śiva is implied as Pati—the Lord who grants ānanda and yogic union; the bliss-born transformation of body and breath indicates contact with Śiva-tattva beyond ordinary pasha-bound experience.
Pashupata-style meditative absorption (samāveśa/samādhi) is highlighted, where bliss, spontaneous sound/utterance, horripilation, and trembling appear as lakṣaṇas of intensified sādhanā.