Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
चिद्भासमर्थमात्रस्य देहशून्यमिव स्थितम् समाधिः सर्वहेतुश् च प्राणायाम इति स्मृतः
cidbhāsamarthamātrasya dehaśūnyamiva sthitam samādhiḥ sarvahetuś ca prāṇāyāma iti smṛtaḥ
Ang prāṇāyāma ay inaalala bilang pag-iral na wari’y walang katawan—nakahimlay lamang sa kapangyarihan ng liwanag ng kamalayan. Ito mismo ang samādhi at ang pangkalahatang sanhi (pangunahing paraan) ng lahat ng kaganapang yogiko.
Suta Goswami (narrating the teaching tradition of Pashupata Yoga within the Linga Purana)
It shifts worship from outer form to inner Linga—abidance in pure consciousness—showing prāṇāyāma as a direct support for internal Shiva-pūjā culminating in samādhi.
By emphasizing the “radiance of consciousness” beyond bodily identification, it points to Shiva as Pati—self-luminous cit—known when the pashu rests free of pasha-like body-bound limitation.
Prāṇāyāma in the Pashupata-Yoga sense: regulating prāṇa so awareness becomes body-transcending, ripening into samādhi as the principal means for yogic realization.