Shivamurti–Pratishtha Phala: Shivalaya-Nirmana, Kshetra-Mahatmya, Tirtha-Snana, and Mandala-Vidhi
केदारे च महाक्षेत्रे प्रयागे च विशेषतः कुरुक्षेत्रे च यः प्राणान् संत्यजेद्याति निर्वृतिम्
kedāre ca mahākṣetre prayāge ca viśeṣataḥ kurukṣetre ca yaḥ prāṇān saṃtyajedyāti nirvṛtim
Sinumang magbitiw ng hininga ng buhay sa Kedāra, sa Mahākṣetra na dakilang banal na lupain, lalo na sa Prayāga, o sa Kurukṣetra, ay makakamtan ang nirvṛti—ang ganap na kapayapaan at paglaya, sa biyaya ni Pati (Śiva) na pumuputol sa mga tali ng pāśa na gumagapos sa paśu.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It teaches that Shiva’s kṣetras (especially Kedāra and Prayāga) are charged with liṅga-śakti; departing life there is said to grant nirvṛti, meaning the soul (paśu) is freed from bondage (pāśa) through Pati’s grace.
Śiva is implied as Pati—the supreme Lord who bestows śānti and mokṣa; the kṣetra is not merely geography but a field where Shiva-tattva is especially accessible and liberating.
Tīrtha-sevā and kṣetra-vāsa (pilgrimage, residence, and dying with remembrance of Śiva) are highlighted as mokṣa-supporting disciplines, aligning with Pāśupata ideals of turning the prāṇas toward the Lord at life’s end.