Shivamurti–Pratishtha Phala: Shivalaya-Nirmana, Kshetra-Mahatmya, Tirtha-Snana, and Mandala-Vidhi
विषयान् विषवत् त्यक्त्वा शिवसायुज्यमाप्नुयात् हेम्ना यस्तु प्रकुर्वीत प्रासादं रत्नशोभितम्
viṣayān viṣavat tyaktvā śivasāyujyamāpnuyāt hemnā yastu prakurvīta prāsādaṃ ratnaśobhitam
Sa pagtalikod sa mga bagay ng pandama na parang lason, nakakamtan ang pakikiisa kay Śiva. At sinumang magpagawa ng dambanang-palasyong ginto na pinalalamutian ng mga hiyas, tumatanggap din ng gayunding biyaya ni Śiva—na lumuluwag sa gapos ng paśu at naglalapit kay Pati.
Suta Goswami (narrating Linga Purana teachings to the sages of Naimisharanya)
It links inner worship (vairāgya—treating sense-enjoyments as poison) with outer worship (constructing a splendid Śiva-prāsāda), teaching that both can become means to Śiva’s grace and liberation when oriented to Pati.
Śiva is presented as Pati—the liberating Lord whose sāyujya is attainable when the paśu turns away from pasha (bondage of viṣayas) and dedicates acts and resources to Śiva-centered dharma.
Two are emphasized: yogic vairāgya (renunciation of viṣayas) and dāna/puṇya through commissioning a jewel-adorned temple for Śiva, a form of devotional karma that supports Śiva-pūjā and leads toward sāyujya.