Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
रथेन किं चेषुवरेण तस्य गणैश् च किं देवगणैश् च शंभोः पुरत्रयं दग्धुमलुप्तशक्तेः किमेतद् इत्याहुर् अजेन्द्रमुख्याः
rathena kiṃ ceṣuvareṇa tasya gaṇaiś ca kiṃ devagaṇaiś ca śaṃbhoḥ puratrayaṃ dagdhumaluptaśakteḥ kimetad ityāhur ajendramukhyāḥ
“Ano ang kailangan niya sa isang karwahe, o kahit sa isang napakahusay na palaso? Ano ang kailangan ni Śambhu sa mga tagasunod o sa mga hukbo ng mga diyos? Ang kaniyang kapangyarihan ay di kailanman nababawasan—kaya niyang sunugin ang tatlong lungsod (Tripura) nang mag-isa. ‘Kung gayon, ano ang kahulugan ng lahat ng ito?’—ganyan nagsalita ang mga pangunahing kabilang sa Walang-Isinilang at kay Indra (si Brahmā at ang mga dakilang deva).”
Devas led by Brahma and Indra (as recounted within Suta’s narration)
It underscores Shiva’s alupta-śakti—his power is self-existent and not dependent on external aids—supporting Linga worship as devotion to the independent Pati rather than to contingent instruments.
Shiva is portrayed as the sovereign Pati whose śakti never wanes; even cosmic functions like destroying Tripura do not require support from devas, weapons, or vehicles—these are symbolic upāyas, not necessities.
A contemplative takeaway aligned with Pāśupata orientation: meditate on Shiva’s independence (svātantrya) and offer worship seeing all ritual implements as symbols, while the true refuge is the Pati beyond pasha (bondage).