Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
श्रूयतां पशुभावस्य विमोक्षः क्रियतां च सः यो वै पाशुपतं दिव्यं चरिष्यति स मोक्ष्यति
śrūyatāṃ paśubhāvasya vimokṣaḥ kriyatāṃ ca saḥ yo vai pāśupataṃ divyaṃ cariṣyati sa mokṣyati
Pakinggan: ang paraan ng paglaya mula sa kalagayan ng paśu (kaluluwang nakagapos) ay dapat isagawa nang tunay. Sinumang tapat na magsasagawa ng banal na landas na Pāśupata ay makakamit ang mokṣa, ang paglaya.
Suta Goswami (narrating Śaiva teaching within the Linga Purana discourse)
It frames Śiva-devotion as transformative sādhanā: by adopting the Pāśupata discipline aligned to Paśupati, the worshipper moves from paśu-bhāva (bonded identity) toward mokṣa, making Linga worship a liberating practice rather than mere ritual.
Śiva is implied as Paśupati (Pati), the divine Lord whose grace-bearing path (Pāśupata) is capable of cutting paśu-bondage (pāśa). Liberation is presented as attainable through alignment with Śiva’s own dharma.
The verse highlights Pāśupata-caryā—living the Pāśupata observance (a Śaiva yogic-ethical discipline) as the direct means to vimokṣa from paśu-bhāva.