Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
मुमोच बाणं विप्रेन्द्रा व्याकृष्याकर्णम् ईश्वरः तत्क्षणात्त्रिपुरं दग्ध्वा त्रिपुरान्तकरः शरः
mumoca bāṇaṃ viprendrā vyākṛṣyākarṇam īśvaraḥ tatkṣaṇāttripuraṃ dagdhvā tripurāntakaraḥ śaraḥ
O pinakamainam sa mga Brahmin, ang Panginoon (Īśvara), hinila ang bagting hanggang sa Kanyang tainga at pinakawalan ang palaso; sa mismong sandaling iyon, ang palasong Tripurāntaka ay sinunog ang Tripura hanggang maging abo—inihayag si Pati, ang Kataas-taasang Guro, bilang mabilis na tagawasak ng pagkakabigkis.
Suta Goswami (narrating to the sages at Naimisharanya)
It portrays Śiva as Īśvara (Pati) whose single, decisive act burns away the “fortress” of limitation—an inner meaning mirrored in Linga worship, where devotion and right knowledge aim at dissolving pasha (bondage) and revealing the Lord’s supremacy.
Śiva-tattva is shown as sovereign, effortless potency: with a fully drawn bow and one arrow, He accomplishes cosmic dissolution instantly, indicating His independent power (svātantrya) as Pati over all conditioned states.
The verse primarily highlights Pāśupata intent: concentrated, single-pointed resolve (ekāgratā) that “burns” bondage—applicable to Linga-pūjā with focused japa and inner offering, rather than a detailed external rite in this specific line.