Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
धर्मो विरागो दण्डो ऽस्य यज्ञा दण्डाश्रयाः स्मृताः दक्षिणाः संधयस्तस्य लोहाः पञ्चाशदग्नयः
dharmo virāgo daṇḍo 'sya yajñā daṇḍāśrayāḥ smṛtāḥ dakṣiṇāḥ saṃdhayastasya lohāḥ pañcāśadagnayaḥ
Para sa anyong kosmiko na ito na nakaayon sa tungkod ng disiplina (daṇḍa), ang Dharma at Vairāgya (paglayo sa pagnanasa) ang ipinahahayag na siyang mismong tungkod Niya. Ang mga yajña (hain) ay sinasabing nakasalig sa tungkod na iyon; ang mga dakṣiṇā (banal na kaloob) ang mga kasukasuan Niya; at ang Kaniyang mga metal ay ang limampung apoy—tanda ng maraming apoy-ritwal na pinananatili ng kaayusan at pagtalikod sa pagkapit.
Suta Goswami (narrating the Purana to the sages, with a descriptive doctrinal passage)
It frames outer ritual (yajña, dakṣiṇā, agni) as dependent on inner foundations—dharma and vairāgya—aligning Linga worship with disciplined, purified intention rather than mere ceremony.
Shiva-tattva is implied as the Pati who upholds cosmic order: the many fires and rites function rightly only when rooted in dharma (right order) and vairāgya (freedom from binding desire), which loosen pāśa and steady the paśu toward liberation.
A synthesis of yajña and yoga is hinted: ritual action is ‘supported by the staff’ of self-discipline (daṇḍa) and detachment—core Pāśupata-oriented virtues that convert external worship into inner purification.