Adhyaya 71: पुरत्रयवृत्तान्तः—ब्रह्मवरदानम्, मयकृतत्रिपुर-निर्माणम्, विष्णुमाया-धर्मविघ्नः, शिवस्तुति, त्रिपुरदाहोपक्रमः
तस्मादवध्यतां प्राप्ता नान्यथा द्विजपुङ्गवाः कृत्वापि सुमहत्पापं रुद्रमभ्यर्चयन्ति ये
tasmādavadhyatāṃ prāptā nānyathā dvijapuṅgavāḥ kṛtvāpi sumahatpāpaṃ rudramabhyarcayanti ye
Kaya nga, O pinakamainam sa mga dwija (dalawang-ulit na isinilang), ang sinumang sumasamba kay Rudra ay nagkakamit ng pagiging di-masasalakay—wala nang ibang daan. Kahit nakagawa ng napakalaking kasalanan, sa pagbalik-loob at pag-aalay ng pagsamba kay Rudra ay napapangalagaan siya; sapagkat ang Pati (Panginoon), sa Kanyang biyaya, ay lumuluwag sa pāśa (tali ng pagkaalipin) ng paśu (kaluluwa).
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It declares that worship of Rudra—central to Linga-puja—grants “avadhyatā” (spiritual and karmic inviolability). The verse frames Shiva-archana as the decisive refuge that neutralizes even heavy pāpa through divine grace.
Shiva is implied as Pati, the supreme Lord whose anugraha can override the soul’s accumulated bondage. His worship is presented as uniquely effective—“nānyathā” (not otherwise)—indicating His unsurpassed salvific power.
Rudra-abhyarcana (reverential worship/archana) is highlighted as the practical means—aligned with Shaiva Siddhanta’s emphasis on bhakti and grace—by which the pashu gains protection and loosening of pāśa.