Adhyaya 71: पुरत्रयवृत्तान्तः—ब्रह्मवरदानम्, मयकृतत्रिपुर-निर्माणम्, विष्णुमाया-धर्मविघ्नः, शिवस्तुति, त्रिपुरदाहोपक्रमः
हत्वा दग्ध्वा च भूतानि भुक्त्वा चान्यायतो ऽपि वा यजेद्यदि महादेवम् अपापो नात्र संशयः
hatvā dagdhvā ca bhūtāni bhuktvā cānyāyato 'pi vā yajedyadi mahādevam apāpo nātra saṃśayaḥ
Kahit ang isang tao ay nakapatay ng mga nilalang, nakapagsunog, o nakakain ng bagay na kinuha nang di-makatarungan, kung sasambahin niya si Mahādeva, siya’y magiging malaya sa kasalanan—walang pag-aalinlangan. Sa Shaiva Siddhānta, kapag ang paśu ay bumaling sa Pati sa taos-pusong pagsamba, ang tali ng pāpa bilang pāśa ay pinuputol ng biyaya ni Śiva.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana teaching to the sages at Naimisharanya)
It declares the extraordinary purificatory power of worshiping Mahadeva: even heavy transgressions are dissolved when the devotee takes refuge in Shiva through sincere puja (including Linga-puja).
Shiva is presented as Pati—the liberating Lord whose grace can sever the paśu’s bondage (pāśa) of sin; purification is not merely moral but ontological, rooted in Shiva’s anugraha (grace).
Shiva-yajana (worship/puja) is emphasized—especially refuge-based devotion that aligns with Pashupata orientation: turning the paśu toward Pati so that bondage is weakened and purity restored.