Adhyaya 70: आदिसर्गः—महत्-अहङ्कार-तन्मात्रा-भूतसृष्टिः, ब्रह्माण्डावरणम्, प्रजासर्गः, त्रिमूर्ति-शैवाधिष्ठानम्
ततो ऽर्वाक्स्रोतसां सर्गः सप्तमः स तु मानुषः अष्टमो ऽनुग्रहः सर्गः सात्त्विकस्तामसश् च सः
tato 'rvāksrotasāṃ sargaḥ saptamaḥ sa tu mānuṣaḥ aṣṭamo 'nugrahaḥ sargaḥ sāttvikastāmasaś ca saḥ
Pagkaraan nito ay dumarating ang ikapitong paglikha, na tinatawag na ‘arvāk-srotas’ (ang pagdaloy na pababa)—ito nga ang kaayusan ng sangkatauhan. Ang ikawalo ay ang ‘anugraha-sarga’, ang paglikhang bunga ng biyaya, na nahahayag sa kapwa anyong sāttvika at tāmasa.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana’s sarga taxonomy to the sages of Naimisharanya)
It frames human life (mānuṣa-sarga) as a stage where Shiva’s anugraha (grace) becomes decisive—Linga worship is a primary Shaiva means to receive that grace and loosen pasha (bondage) upon the pashu (soul).
By introducing anugraha-sarga, it points to Shiva as Pati whose essential function is grace: He can uplift beings through sāttvika illumination and also operate within tāmasa conditions to transform and liberate the bound soul.
The verse implies anugraha-centered sadhana—Pashupata-oriented discipline and Linga-puja aimed at increasing sattva, reducing tamas, and making the pashu fit for Shiva’s liberating favor.