Adhyaya 70: आदिसर्गः—महत्-अहङ्कार-तन्मात्रा-भूतसृष्टिः, ब्रह्माण्डावरणम्, प्रजासर्गः, त्रिमूर्ति-शैवाधिष्ठानम्
क्षेत्रज्ञः क्षेत्रविज्ञानाद् एकत्वात्केवलः स्मृतः यस्मात्पुर्यां स शेते च तस्मात्पूरुष उच्यते
kṣetrajñaḥ kṣetravijñānād ekatvātkevalaḥ smṛtaḥ yasmātpuryāṃ sa śete ca tasmātpūruṣa ucyate
Sapagkat tunay Niyang nalalaman ang Kṣetra (ang larangan ng karanasan), ang Nakaaalam ng Larangan, Kṣetrajña, ay inaalala bilang Isa—dalisay at walang halo. At yamang Siya’y ‘naninirahan’ sa loob ng lungsod (purī) ng katawan, kaya Siya’y tinatawag na Puruṣa. Sa pagkaunawang Śaiva, ito’y tumutukoy sa pashu (sariling-indibidwal) bilang panloob na saksi, at ang tunay na pagkakaisa’y natatamo sa biyaya ni Pati (Śiva) kapag naalis ang pāśa (pagkagapos).
Suta Goswami (narrating Linga Purana teaching to the sages of Naimisharanya, with an embedded doctrinal exposition)
It shifts worship from outer form to inner realization: the devotee honors Shiva (Pati) by discerning the indwelling witness (kṣetrajña) within the ‘city’ of the body, preparing the pashu for grace that cuts pāśa.
By implying the pure oneness (kevala-ekatva) that is ultimately revealed when bondage is removed—Shiva-tattva is the supreme purity and the source of liberating knowledge, through which the witness-self is known in its true, unbound nature.
A yogic emphasis on kṣetra–kṣetrajña viveka (discrimination of field and knower), supporting Pashupata-oriented inner contemplation alongside Linga-puja, so worship culminates in insight and liberation.