प्रसाद-ज्ञान-योग-मोक्षक्रमः तथा व्यास-रुद्रावतार-मन्वन्तर-परम्परा
ऋषय ऊचुः प्रसादाद् यदि विज्ञानं स्वरूपं वक्तुमर्हसि दिव्यं माहेश्वरं चैव योगं योगविदां वर
ṛṣaya ūcuḥ prasādād yadi vijñānaṃ svarūpaṃ vaktumarhasi divyaṃ māheśvaraṃ caiva yogaṃ yogavidāṃ vara
Wika ng mga rishi: “Sa pamamagitan ng biyaya, kung mamarapatin mong magsalita, ipaliwanag mo ang tunay na kalikasan ng banal na kaalaman—ang esensiyal na katotohanan ni Mahēśvara—at gayundin ang Māheśvara Yoga, O pinakamainam sa mga nakaaalam ng Yoga.”
Rishis (Sages of Naimisharanya)
It frames the teaching context: the sages seek Shaiva realized knowledge (vijñāna) and Māheśvara Yoga, implying that true Linga devotion is grounded in Shiva-tattva understanding and disciplined practice, not mere external ritual.
By asking for Maheshvara’s “svarūpa” and “divya vijñāna,” the verse points to Shiva as Pati—the divine Lord whose essential reality is to be known through grace and direct realization, leading the pashu beyond pāśa (bondage).
The verse explicitly highlights Māheśvara Yoga—understood in this Purāṇic Shaiva context as the Pāśupata-oriented discipline of devotion, restraint, contemplation on Shiva, and liberation through Shiva’s grace.