प्रसाद-ज्ञान-योग-मोक्षक्रमः तथा व्यास-रुद्रावतार-मन्वन्तर-परम्परा
करुणादिगुणोपेताः कृत्वापि विविधानि ते कर्माणि नरकं स्वर्गं गच्छन्त्येव स्वकर्मणा
karuṇādiguṇopetāḥ kṛtvāpi vividhāni te karmāṇi narakaṃ svargaṃ gacchantyeva svakarmaṇā
Kahit yaong may habag at iba pang kabutihan, matapos gumawa ng sari-saring gawain, napupunta pa rin sa impiyerno o sa langit—tunay na itinutulak ng sarili nilang karma. Kaya ang paśu (kaluluwang nakagapos), sa lakas ng pāśa bilang gapos ng karma, ay umiikot sa mga bunga hanggang sa bumaling kay Pati, Śiva, ang tagapagpalaya.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames heaven and hell as karmic outcomes within bondage (pāśa); Linga worship is implied as turning the paśu toward Pati (Śiva) for liberation beyond mere reward-and-punishment destinations.
Śiva is implied as Pati—the transcendent Lord beyond karmic dualities—while beings, even virtuous ones, remain governed by their own karma until grace-oriented surrender and right knowledge arise.
The takeaway aligns with Pāśupata orientation: cultivate virtue but also pursue Śiva-centered sādhana (Linga-pūjā, mantra, and discipline) to cut karmic causality rather than seeking only svarga.