प्रसाद-ज्ञान-योग-मोक्षक्रमः तथा व्यास-रुद्रावतार-मन्वन्तर-परम्परा
स्वरात्मानः समाख्याताश् चान्तरेशाः समासतः वैवस्वत ऋकारस्तु मनुः कृष्णः सुरेश्वरः
svarātmānaḥ samākhyātāś cāntareśāḥ samāsataḥ vaivasvata ṛkārastu manuḥ kṛṣṇaḥ sureśvaraḥ
Sa ganitong paraan, sa maikling sabi, ipinahayag ang mga antareśa—ang mga panloob na tagapamahalang sariling nagliliwanag. Sa kanila, si Vaivasvata—na ang diwa ay ang Ṛk (awit ng Veda)—ay si Manu, si Kṛṣṇa, at ang Panginoon ng mga Deva; bilang nananahan sa loob, pinananatili niya ang kaayusan sa mga nilalang.
Suta Goswami
It frames cosmic and inner governance as expressions of divine lordship, aligning Linga worship with recognizing Shiva (Pati) as the indwelling ruler who sustains dharma and order within all beings.
By emphasizing “inner lords” and a self-luminous principle, it points to Shiva-tattva as antaryāmin—present within, directing the cosmos and the pashu from within while remaining the supreme Pati beyond bondage (pāśa).
The practical takeaway is inner contemplation of the Lord as antareśa (indwelling ruler): a Pāśupata-oriented meditative recognition that the same Pati governs breath, mind, and dharma—supporting mantra-japa and inward Linga-dhyāna.