वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
ब्रह्मचारी लोकचारी सर्वचारी सुचारवित् ईशान ईश्वरः कालो निशाचारी ह्यनेकदृक्
brahmacārī lokacārī sarvacārī sucāravit īśāna īśvaraḥ kālo niśācārī hyanekadṛk
Siya ang Brahmacārin, ang banal na tagapagtangan ng brahmacarya, na gumagalaw sa lahat ng daigdig; gumagalaw sa lahat ng dako at nakaaalam ng wastong asal. Siya si Īśāna, ang Kataas-taasang Panginoon (Īśvara); Siya si Kāla, ang Panahon mismo. Gumagalaw din Siya sa gabi, at Siya ang may sari-saring paningin, nakakakita sa lahat sa di-mabilang na paraan.
Suta Goswami (narrating the Shiva-Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
It frames the Linga-Lord as the all-pervading Pati—present in every realm and time—so worship is not limited to place or hour; Sahasranama-japa becomes a universal mode of Linga-upāsanā.
Shiva is presented as Īśāna/Īśvara (the sovereign Lord) and Kāla (Time), indicating transcendence over pasha-bound change while also governing it—omniscient (anekadṛk) and immanent (sarvacārī).
Brahmacarya and sucāra (disciplined conduct) are implied as Shaiva sādhana supports; coupled with Sahasranama-japa, they align the pashu (soul) toward Pati through Pāśupata-style inner purification.