वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
समीरो दमनाकारो ह्य् अर्थो ह्यर्थकरो वशः वासुदेवश् च देवश् च वामदेवश् च वामनः
samīro damanākāro hy artho hyarthakaro vaśaḥ vāsudevaś ca devaś ca vāmadevaś ca vāmanaḥ
Siya si Samīra, ang Hiningang-buhay na Hangin na nagpapakilos sa lahat ng nilalang; ang Manunupil na ang mismong anyo ay nagdidisiplina sa pagkaalipin. Siya ang Kahulugan at Tagapagkaloob ng tunay na layon; ang Panginoon ng ganap na pagkamakapangyarihan. Siya rin si Vāsudeva, ang maningning na Deva; si Vāmadeva, ang mapalad at mahinahong Panginoon; at si Vāmana, ang sumusukat at naglalaman ng mga daigdig sa Kanyang Sarili.
Suta Goswami (reciting the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
This verse supports Linga-worship through nāma-japa: by praising Shiva as the indwelling Wind (prāṇa) and the Lord of mastery, the devotee aligns the pashu (soul) toward Pati (Shiva), weakening pasha (bondage) through remembrance.
It presents Shiva as both immanent and transcendent—moving as life-breath (Samīra), governing karmic fruition (Artha/Arthakara), and containing the cosmos (Vāmana), while also revealing His gentle salvific aspect (Vāmadeva).
Pashupata-oriented practice of nāma-japa with prāṇa-awareness: contemplating Shiva as Samīra encourages regulated breath and inner discipline (damanākāra), supporting mastery over senses and bonds.