वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
अमर्षणो मर्षणात्मा यज्ञहा कामनाशनः दक्षहा परिचारी च प्रहसो मध्यमस् तथा
amarṣaṇo marṣaṇātmā yajñahā kāmanāśanaḥ dakṣahā paricārī ca prahaso madhyamas tathā
Hindi Niya tinitiis ang paglapastangan, ngunit ang likas Niya ay pagpapahinuhod. Siya ang Tagapagbagsak ng yajña kapag ito’y pinamumunuan ng pagkamakasarili, at ang Tagapagwasak ng pagnanasa. Siya ang pumatay sa pagmamataas ni Dakṣa; ang palaging gumagala na tila naglilingkod sa lahat ng nilalang; ang Nagniningning na Tumatawa; at Siya rin ang nananahan bilang Gitna—balanse at sentro sa lahat ng kalagayan.
Suta Goswami (narrating Shiva’s names to the sages of Naimisharanya)
It presents Shiva as the Linga-Pati who accepts worship not as mere ritual display, but as inward surrender—destroying egoic sacrifice and purifying desire so the worshipper (paśu) is freed from pāśa.
Shiva-tattva is shown as paradoxically complete: fierce toward adharma yet inherently patient, correcting distorted religiosity (yajña) and establishing the balanced “middle” state where bondage is dissolved by grace.
The implied practice is Pāśupata-oriented purification: converting outer yajña into inner discipline—restraint of craving (kāma-nāśa), humility, and meditative balance (madhyama-bhāva) in Linga-pūjā.