वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
मन्त्रवित्परमो मन्त्रः सर्वभावकरो हरः कमण्डलुधरो धन्वी बाणहस्तः कपालवान्
mantravitparamo mantraḥ sarvabhāvakaro haraḥ kamaṇḍaludharo dhanvī bāṇahastaḥ kapālavān
Si Śiva ang nakaaalam ng mga mantra at ang Kataas-taasang Mantra mismo; Siya si Hara, ang nagpapalabas ng lahat ng kalagayan ng pag-iral. Taglay ang kamaṇḍalu ng asetiko, Siya rin ang mamamana—may hawak na busog at palaso—ngunit lagi ring tagapasan ng bungo, ang Panginoong nagwawaksi ng gapos para sa paśu (kaluluwa).
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya, within a stuti/nama-style passage)
It frames Shiva as both the mantra-knowledge (mantravit) and the very Mantra (paramo mantraḥ), implying that Linga-puja is effective when the worshipper unites sound (mantra) with form (Linga) to approach Pati, the Lord.
Shiva-tattva is shown as transcendent and immanent: he manifests all bhāvas (sarvabhāvakara) while also dissolving limitation as Hara; his kamaṇḍalu and kapāla signify renunciation beyond impurity and death, while bow and arrow signify sovereign power over the cosmos.
Mantra-sādhana integrated with Shaiva discipline: the verse points to mantra-upāsanā in Linga-puja, supported by ascetic restraint (kamaṇḍalu symbolism) and Pashupata intent—seeking release of the pashu from pāśa through devotion to Pati.