वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
पवित्रं त्रिमधुर्मन्त्रः कनिष्ठः कृष्णपिङ्गलः ब्रह्मदण्डविनिर्माता शतघ्नः शतपाशधृक्
pavitraṃ trimadhurmantraḥ kaniṣṭhaḥ kṛṣṇapiṅgalaḥ brahmadaṇḍavinirmātā śataghnaḥ śatapāśadhṛk
Siya ang Kataas-taasang Tagapaglinis; ang mantra na may tatlong ulit na tamis. Siya ang “Pinakabata,” ang Maitim na may kayumangging ningning. Siya ang humubog sa tungkod ng kapangyarihan ni Brahmā; ang pumupuksa sa sandaang kaaway; at ang may tangan ng sandaang tali—na iginagapos ang pashu sa pamamagitan ng pāśa, ngunit bilang Pati ay nagkakaloob din ng paglaya mula sa pagkakagapos.
Suta Goswami (narrating the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
It frames Shiva as Pavitra (the purifier) and Mantra (embodied sacred sound), indicating that Linga-puja is fundamentally a mantra-centered purification where the devotee (pashu) approaches Pati for cleansing and upliftment.
It presents Shiva as Pati who governs both discipline and grace: He bears pāśa (bonds) to regulate embodied souls and also destroys obstacles, implying sovereign mastery over bondage and liberation.
Mantra-japa and inner purification are implied: Shiva is called “Mantra” and “Purifier,” aligning with Pashupata-oriented practice where disciplined conduct (daṇḍa) and mantra lead the pashu toward release from pāśa.