वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
मुण्डो विरूपो विकृतो दण्डी कुण्डी विकुर्वणः वार्यक्षः ककुभो वज्री दीप्ततेजाः सहस्रपात्
muṇḍo virūpo vikṛto daṇḍī kuṇḍī vikurvaṇaḥ vāryakṣaḥ kakubho vajrī dīptatejāḥ sahasrapāt
Siya ang May-ahit na Ulo, ang Maraming-Anyo at ang Nagbabagong-anyo; ang Tagapagdala ng Tungkod, ang May-mangkok, ang Panginoong malayang nagpapakita ng sari-saring anyo. Ang Kanyang titig ay gaya ng tubig; Siya ang sumasandig sa mga dako; ang May hawak ng vajra; ang ningning Niya’y naglalagablab; at Siya ang May Sanlibong Paa—si Pati, ang Panginoong lampas sa lahat ng hanggahang anyo, na pinupuri sa mga pangalang ito.
Suta Goswami (narrating a Shiva-Sahasranama within the Linga Purana discourse)
This verse functions as a segment of Shiva-Sahasranama used in Linga-puja: by reciting these names, the devotee contemplates Shiva as Pati—ascetic, sovereign, and all-pervading—thereby loosening pasha (bondage) that binds the pashu (soul).
It presents Shiva as simultaneously nirguṇa in essence yet capable of vikurvaṇa—manifesting countless forms for grace; his blazing tejas and “thousand-footed” all-pervasion indicate lordship that transcends limited embodiment while sustaining all directions and worlds.
Nama-japa within Linga-puja is implied: disciplined ascetic symbolism (daṇḍī, kuṇḍī) aligns with Pashupata-oriented practice where remembrance of Shiva’s names purifies cognition and supports inner restraint (yama/niyama) leading toward liberation.