वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
तारणश्चरणो धाता परिधा परिपूजितः संयोगी वर्धनो वृद्धो गणिको ऽथ गणाधिपः
tāraṇaścaraṇo dhātā paridhā paripūjitaḥ saṃyogī vardhano vṛddho gaṇiko 'tha gaṇādhipaḥ
Siya ang Tārana—Tagapagligtas na nagtatawid sa mga nilalang lampas sa gapos; ang Caraṇa—kanlungan sa Kanyang mga paa; ang Dhātā—Tagapagtaguyod ng lahat; ang Paridhā—ang pumapalibot bilang banal na hangganan at pananggalang. Siya ang sinasamba ng lahat; ang Saṃyogī—ang nag-uugnay sa paśu (kaluluwa) sa landas ni Pati (ang Panginoon); ang Vardhana—ang nagpapalago at nagpapalusog; ang Vṛddha—ang sinauna at laging ganap. Siya’y nasa gitna ng mga Gaṇa, at siya rin ang Gaṇādhipa—ang Panginoon ng lahat ng hukbo ni Śiva.
Suta Goswami (reciting the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
It frames Linga worship as seeking Shiva the Tāraṇa—Liberator from pasha (bondage)—and as taking refuge at His Caraṇa (feet), emphasizing grace and protection (paridhā) as central aims of puja.
Shiva is shown as Pati: the sustaining ordainer (Dhātā), the all-encompassing protector (Paridhā), the universally worshipped Lord (Paripūjita), and the unifying power (Saṃyogī) who connects the soul to liberation.
The verse points to Pashupata-oriented surrender and yoking (saṃyoga): devotion at Shiva’s feet, disciplined worship, and inner union where the pashu is joined to Pati through Shiva’s nurturing increase (vardhana) and ancient wisdom (vṛddha).