Previous Verse
Next Verse

Shloka 128

वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)

नीरस्तीर्थश् च भीमश् च सर्वकर्मा गुणोद्वहः पद्मगर्भो महागर्भश् चन्द्रवक्त्रो नभो ऽनघः

nīrastīrthaś ca bhīmaś ca sarvakarmā guṇodvahaḥ padmagarbho mahāgarbhaś candravaktro nabho 'naghaḥ

Siya ang Nīrastīrtha—ang kabanalan ay hindi nakakulong sa iisang tawiran o dambana; Siya ang Bhīma—ang Panginoong nakapanghihilakbot at kagalang-galang. Siya ang Sarvakarmā—gumagawa at panloob na tagapag-ayos ng lahat ng gawa; Siya ang Guṇodvaha—tagapasan at higit na sandigan ng tatlong guṇa. Siya ang Padmagarbha—pinagmumulang “sinapupunang-lotus” ng nahayag na kaayusan; Siya ang Mahāgarbha—malawak na sinapupunang kosmiko ng lahat ng daigdig; Siya ang Candravaktra—may mukhang tulad ng buwan, malamig at mapagpala; at Siya ang Nabhaḥ—ang laganap na kalangitan; Anagha—ang Pati na walang dungis, lampas sa bahid ng karma.

Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya; Sahasranama portion)

S
Shiva

FAQs

It presents Shiva as Nīrastīrtha—the sanctity behind all sacred places—supporting the Linga as a universal focus of purification, not restricted to geography, while affirming Him as the stainless Pati (Anagha).

Shiva is shown as both immanent and transcendent: He bears the guṇas and governs all karma (Sarvakarmā, Guṇodvaha) yet remains untouched by impurity (Anagha), indicating the Siddhāntic Pati who liberates the pashu from pāśa.

Sahasranāma-japa with dhyāna on Shiva as all-pervading space (Nabhaḥ) and sinless consciousness (Anagha) is implied—used in Linga-pūjā and Pāśupata-oriented contemplation to loosen pāśa (bondage).