वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
उत्सङ्गश् च महाङ्गश् च महागर्भः प्रतापवान् कृष्णवर्णः सुवर्णश् च इन्द्रियः सर्ववर्णिकः
utsaṅgaś ca mahāṅgaś ca mahāgarbhaḥ pratāpavān kṛṣṇavarṇaḥ suvarṇaś ca indriyaḥ sarvavarṇikaḥ
Siya si Utsaṅga, ang kandungang sumasalo sa sansinukob; Siya si Mahāṅga, ang anyong di masukat; Siya si Mahāgarbha, ang dakilang sinapupunan na pinagmumulan ng mga daigdig; at Siya si Pratāpavān, nagniningning sa maharlikang kapangyarihan. Siya si Kṛṣṇavarṇa, ang madilim na hiwagang di masaklaw; at Siya si Suvarṇa, ang ginintuang kislap ng dalisay na kamalayan. Siya si Indriya, ang panloob na tagapamahala ng mga pandama; at Siya si Sarvavarṇika, na nahahayag bilang bawat kulay at paraan ng pag-iral—ngunit nananatiling iisang Pati na lampas sa lahat ng katangian.
Suta Goswami (narrating Shiva’s names to the sages of Naimisharanya)
It presents Shiva as the cosmic support and source (Mahāgarbha), teaching that Linga-puja is worship of the very ground of creation and the refuge of all beings.
Shiva is shown as Pati who both transcends qualities (the dark, unfathomable Kṛṣṇavarṇa) and also shines as pure auspicious consciousness (Suvarṇa), pervading all appearances (Sarvavarṇika) while remaining the inner ruler (Indriya).
Sense-mastery aligned with Pashupata discipline is implied by “Indriya”: the sādhaka restrains and offers the senses to Pati through Linga-puja, japa, and inward recollection.