सोमवर्णनम्
Graha–Ratha–Aśva Varṇana, Dhruva-Nibaddha Gati, Maṇḍala-Pramāṇa, Graha-Arcana
समागमे च भेदे च पश्यन्ति युगपत्प्रजाः ऋतवः षट् स्मृताः सर्वे समागच्छन्ति पञ्चधा
samāgame ca bhede ca paśyanti yugapatprajāḥ ṛtavaḥ ṣaṭ smṛtāḥ sarve samāgacchanti pañcadhā
Sa mga sandali ng pagsasanib at paghihiwalay (ng mga hati ng panahon), nakikita ng mga nilalang ang magkakapatong na paglipat na nagaganap nang sabay. Bagaman anim ang mga panahon ayon sa alaala, sila’y nagtatagpo at kumikilos sa limang anyo sa maayos na agos ng Panahon—pagpapahayag ito ni Mahādeva bilang Pati, ang Panginoong nag-aayos ng kāla para sa mga paśu na nakagapos.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana’s teaching on kala and ritu to the sages of Naimisharanya)
It frames Shiva (Pati) as the regulator of kala (time) and ritu (seasons); Linga worship aligns the paśu (individual soul) with this cosmic order, loosening pasha (bondage) through disciplined observance and right timing of worship.
Shiva-tattva is implied as the governing intelligence behind temporal transitions—where conjunction and separation appear simultaneous to beings—showing Shiva as the transcendent yet immanent Lord who coordinates change without being bound by it.
Seasonal and junction-time observances (sandhi-kāla awareness) are suggested—timing puja, vrata, and meditative discipline to transitional periods, a practical Shaiva method for refining awareness and reducing pasha through regulated conduct.