भुवनकोशस्वभाववर्णनम् — सप्तद्वीप-पर्वत-लोकविन्यासः तथा यक्ष-उमा-प्रकाशः
दग्धुं तृणं वापि समक्षमस्य यक्षस्य वह्निर्न शशाक विप्राः वायुस्तृणं चालयितुं तथान्ये स्वान्स्वान्प्रभावान् सकलामरेन्द्राः
dagdhuṃ tṛṇaṃ vāpi samakṣamasya yakṣasya vahnirna śaśāka viprāḥ vāyustṛṇaṃ cālayituṃ tathānye svānsvānprabhāvān sakalāmarendrāḥ
O mga brahmin, sa mismong harapan ng Yakṣa na iyon, kahit si Agni ay hindi nakapagsunog ng isang hibla ng damo; gayundin, si Vāyu ay hindi man lamang nakapagpagalaw nito. Kaya’t ang lahat ng mga panginoon ng mga diyos ay natuklasang nawalan ng bisa ang kani-kanilang kapangyarihan—ipinapakita na kung wala ang Pati (Śiva), ang hiniram na kakayahan ng mga paśu ay hindi gumagana.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It teaches that all ritual efficacy and divine power ultimately rest in Pati (Śiva). Linga worship centers on surrender to that supreme source, rather than pride in one’s own capacities.
Śiva-tattva is shown as transcendent and independent: even cosmic forces like fire and wind fail before His veiled presence (Yakṣa), revealing that the devas’ powers are contingent upon Him.
The takeaway aligns with Pāśupata discipline: abandon ahaṅkāra (ego) and recognize Pati as the sole empowerer; practice devotion and inner surrender so shakti becomes aligned with Śiva’s will.