मेरुवर्णनम्—प्रमाण, दिग्विभाग, देवपुरी-विमान-निवासाः
नैरृते कृष्णवर्णा च तथा शुद्धवती शुभा तादृशी गन्धवन्ती च वायव्यां दिशि शोभना
nairṛte kṛṣṇavarṇā ca tathā śuddhavatī śubhā tādṛśī gandhavantī ca vāyavyāṃ diśi śobhanā
Sa timog-kanluran (nairṛti), siya’y maitim ang kulay ngunit dalisay at mapalad; at sa hilog-kanluran (vāyavya), siya nama’y mabango at maningning—marikit sa dakong iyon.
Suta Goswami (narrating the Purana to the sages at Naimisharanya; contextual attribution)
It encodes auspicious directional markers—color, purity, and fragrance—used to align Linga-puja with cosmic order (dik-tattva), supporting śuddhi (purification) and śubha (auspiciousness) in worship.
Through Shakti’s directional manifestations—dark yet pure, fragrant and radiant—it suggests Shiva-tattva as Pati whose power (Shakti) pervades all quarters, transforming even ‘darkness’ into auspicious purity.
Puja-vidhi implications: selecting/observing direction (dik), maintaining purity (śuddhi), and using fragrance (gandha) as upacāra—outer discipline that mirrors inner purification in Pāśupata practice.