प्रलय-तत्त्वलयः, नीललोहित-रुद्रः, अष्टमूर्तिस्तवः, एवं ब्रह्मणो वैराग्यम्
वामां रौद्रीं महामायां वैष्णवीं वारिजेक्षणाम् कलां विकिरिणीं चैव कालीं कमलवासिनीम्
vāmāṃ raudrīṃ mahāmāyāṃ vaiṣṇavīṃ vārijekṣaṇām kalāṃ vikiriṇīṃ caiva kālīṃ kamalavāsinīm
Aking tinatawag ang Kapangyarihang Vāmā (Vāmā) na nakaharap sa kaliwa, ang Raudrī (Raudrī) na mabagsik na lakas ni Rudra, ang Mahāmāyā (Mahāmāyā) na Dakilang Manggagaway, at ang Vaiṣṇavī (Vaiṣṇavī) na kapangyarihan ni Viṣṇu na lumalaganap sa lahat, na may mga matang gaya ng lotus; gayundin ang Kalā (Kalā), ang maningning na bahagi ng lakas na nagkakalat ng sinag sa lahat ng dako, at si Kālī (Kālī), ang Naninirahan sa lotus. Ang mga anyong ito ng Śakti ay dapat pagnilayan na di-maihihiwalay kay Pati, ang Panginoong Śiva.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya; within a hymn-like recitation)
It supplies contemplative names of Śakti to be invoked alongside the Liṅga, reinforcing that Liṅga-pūjā is worship of Pati (Śiva) together with His inseparable power (Śakti) that manifests, preserves, and dissolves.
By listing Raudrī, Mahāmāyā, Vaiṣṇavī, Kalā, and Kālī, the verse implies Śiva-tattva as the transcendent Pati whose one consciousness operates through multiple śaktis—veiling (māyā), radiance (kalā), preservation (vaiṣṇavī), and dissolution/time (kālī).
Name-recitation (nāma-japa) and dhyāna: during Liṅga-pūjā or Pāśupata-oriented meditation, the sādhaka contemplates these śaktis as energies binding or liberating the paśu, and offers worship to their source, Śiva.