Adhyaya 40: Kali-yuga Lakshana, Yuga-sandhyamsha, and the Re-emergence of Dharma
प्रनष्टचेष्टनाः पुंसो मुक्तकेशाश् च शूलिनः जनाः षोडशवर्षाश् च प्रजायन्ते युगक्षये
pranaṣṭaceṣṭanāḥ puṃso muktakeśāś ca śūlinaḥ janāḥ ṣoḍaśavarṣāś ca prajāyante yugakṣaye
Sa pagwawakas ng yuga, mawawalan ang mga tao ng wastong asal at makabuluhang pagkilos; lilitaw ang mga tao na gusot ang buhok at may sandata sa kamay, at may mga anak na isisilang na wari’y hanggang labing-anim na taon lamang ang saklaw—isang masamang tanda ng pagbagsak ng panahon. Sa gayong mga sandali, ang paśu (kaluluwang nakagapos), dahil sa pagkalitong parang pāśa, ay nalilimot ang mapalad na disiplina na umaakay kay Pati, Panginoong Śiva.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames yuga-kṣaya as a collapse of disciplined conduct; Linga-worship functions as a stabilizing sādhana that reorients the paśu (soul) toward Pati (Śiva) through purity, restraint, and regular pūjā.
By implication, Śiva-tattva stands as the unchanging Pati amid cyclical decay; when worldly order disintegrates, refuge in Śiva as the steady ground of dharma and liberation becomes paramount.
The verse highlights the need for Pāśupata-style discipline—restraint, śauca (purity), japa, and steadfast Linga-pūjā—as antidotes to the distracted, violent, and unregulated tendencies of yuga-kṣaya.