Adhyaya 4: अहोरात्र-युग-मन्वन्तर-कल्पमान तथा प्रलयान्ते सृष्ट्युपक्रमः
निशान्ते सृजते लोकान् नश्यन्ते निशि जन्तवः तत्र वैमानिकानां तु अष्टाविंशतिकोटयः
niśānte sṛjate lokān naśyante niśi jantavaḥ tatra vaimānikānāṃ tu aṣṭāviṃśatikoṭayaḥ
Sa pagtatapos ng gabi, muling nililikha ang mga daigdig; sa gabi, ang mga nilalang na may katawan ay napaparam. Sa kahariang yaon, tunay na may dalawampu’t walong crore ng mga nilalang na nananahan sa vimāna (makalangit na sasakyan).
Suta Goswami
It frames existence as cyclical creation and dissolution, implying that Linga-worship is a means to anchor the pashu (soul) in Pati (Shiva) beyond the night-like dissolution of embodied life.
Though not naming Shiva explicitly, the verse points to the governing intelligence behind srishti and laya; in Shaiva Siddhanta this sovereignty belongs to Pati, who directs cosmic manifestation while remaining untouched by change.
The takeaway aligns with Pashupata discipline: meditate on impermanence (night/dissolution) and seek steadiness in Shiva through japa, dhyana, and Linga-upasana to loosen pasha (bondage).