Adhyaya 4: अहोरात्र-युग-मन्वन्तर-कल्पमान तथा प्रलयान्ते सृष्ट्युपक्रमः
अहस्तत्रोदगयनं रात्रिः स्याद्दक्षिणायनम् एते रात्र्यहनी दिव्ये प्रसंख्याते विशेषतः
ahastatrodagayanaṃ rātriḥ syāddakṣiṇāyanam ete rātryahanī divye prasaṃkhyāte viśeṣataḥ
Sa banal na kaayusan ng panahon, ang ‘araw’ ay ang Uttarāyaṇa, ang paglalakbay pahilaga, at ang ‘gabi’ ay ang Dakṣiṇāyaṇa, ang paglalakbay patimog. Kaya ang dalawang ito—banal na araw at banal na gabi—ay binibilang nang hiwalay at may ganap na katiyakan.
Suta Goswami
It frames worship within Shiva-governed cosmic time: knowing divine day/night (Uttarāyaṇa–Dakṣiṇāyaṇa) supports choosing auspicious kala for Linga-puja and aligning the pashu’s discipline with the order set by Pati (Shiva).
By emphasizing precise cosmic reckoning, it implies Shiva-tattva as the transcendent Pati who regulates kala (time) and its cycles, within which creation and dissolution proceed while Shiva remains the steady ground of order.
Kala-smarana (time-awareness) for sādhana: observing Uttarāyaṇa/Dakṣiṇāyaṇa as markers for intensified vrata, japa, and Linga-abhisheka—supporting Pāśupata-style discipline that loosens pāśa (bondage) for the pashu (soul).