क्षुपदधीचिसंवादः — शिलादतपः, वरसीमा, मेघवाहनकल्पे त्रिदेवसमागमः
प्रसीद देहि मे सर्वं सर्वात्मत्वं तव प्रभो तदाथ लब्ध्वा भगवान् भवात्सर्वात्मतां क्षणात्
prasīda dehi me sarvaṃ sarvātmatvaṃ tava prabho tadātha labdhvā bhagavān bhavātsarvātmatāṃ kṣaṇāt
Maawa ka, O Panginoon; ipagkaloob Mo sa akin ang lahat—ipagkaloob Mo ang pagsasakatuparan ng Iyong pagka-Sarvātman, ang Sariling lumalaganap sa lahat. Pagkamit niyon, ang pinagpala ay sa isang iglap naitatatag sa kalagayang “iisa sa lahat ng nilalang”—sa biyaya Mo bilang Pati na nagpapalaya sa paśu mula sa pāśa.
Suta Goswami (narrating a devotee’s supplication within the Linga Purana’s Shaiva teaching context)
It frames Linga worship as a grace-centered path: the devotee seeks not merely boons, but Shiva’s sarvātmatva—realizing the Linga as the all-pervading Pati who pervades all beings.
Shiva is invoked as Sarvātman (the Self of all) and Prabhu (sovereign Lord). Liberation is depicted as instantaneous establishment in all-pervading awareness, made possible by Shiva’s anugraha.
The verse highlights the inner aim of Pashupata-oriented sadhana—seeking Shiva’s grace for direct realization (jñāna) rather than external results—consistent with meditative Linga-upasana and surrender (śaraṇāgati).