क्षुपस्य विष्णुदर्शनं, वैष्णवस्तोत्रं, दधीचविवादः, स्थानेश्वरतीर्थमाहात्म्यं
ततो विस्मयनार्थाय विश्वमूर्तिरभूद्धरिः तस्य देहे हरेः साक्षाद् अपश्यद्द्विजसत्तमः
tato vismayanārthāya viśvamūrtirabhūddhariḥ tasya dehe hareḥ sākṣād apaśyaddvijasattamaḥ
Pagkaraan, upang gisingin ang pagkamangha at pag-unawa ng diwa, tinanggap ni Hari ang anyong Viśvamūrti, ang Unibersal na Katauhan. Sa mismong katawan ni Hari, nakita ito ng pinakadakila sa mga dalawang-beses-isinilang sa sarili niyang mga mata—isang pangitain na tumuturo sa iisang Pati (Panginoon) na lumalaganap sa lahat ng anyo, subalit nananatiling lampas sa pāśa, ang pagkakagapos.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
By showing the viśvamūrti (all-pervading form), the text prepares the mind for Linga-upāsanā: the Linga signifies the formless Pati who pervades every form, so worship shifts from outer appearance to the all-indwelling Lord.
Though Hari is named, the theological thrust aligns with Shaiva Siddhānta: the Supreme Pati is immanent in all bodies and worlds yet transcends pāśa (bondage). The ‘direct seeing’ hints at tattva-darśana—recognizing the One Lord beyond sectarian limitation.
It emphasizes sākṣāt-darśana through contemplative absorption: moving from vismaya (awe) to steady inner vision—an orientation compatible with Pāśupata Yoga where the pashu’s awareness turns inward to the all-pervading Lord.