Adhyaya 33: Pashupata Conduct, Bhasma-Vrata, and Shiva’s Boon to the Sages
नमो देवाधिदेवाय महादेवाय वै नमः अर्धनारीशरीराय सांख्ययोगप्रवर्तिने
namo devādhidevāya mahādevāya vai namaḥ ardhanārīśarīrāya sāṃkhyayogapravartine
Pagpupugay sa Diyos na higit sa lahat ng mga diyos—tunay na pagpupugay kay Mahādeva. Pagpupugay sa Kanya na ang katawan ay kalahating Babae (Ardhanārīśvara), ang tagapaghayag at tagapagtatag ng Sāṃkhya at Yoga—ang kaalamang mapaghiwalay at ang disiplinang nagpapalaya na umaakay sa paśu (kaluluwang nakagapos) tungo kay Pati (Panginoon).
Suta Goswami (narrating a traditional stuti within the Linga Purana discourse)
It frames Linga-bhakti as worship of Mahādeva as Devādhideva and emphasizes that true Linga-upāsanā includes recognizing Śiva as Pati and following the liberating path of knowledge (Sāṃkhya) and discipline (Yoga), not merely external ritual.
Shiva is praised as supreme (Devādhideva, Mahādeva) and as Ardhanārīśvara—non-dual with Śakti—showing that consciousness (Śiva) and power (Śakti) are one reality, from whom tattva-knowledge and yogic liberation proceed.
The verse highlights Sāṃkhya-Yoga as Shiva’s own teaching—discriminating the tattvas to cut pāśa (bondage) and practicing yoga as a disciplined means toward mokṣa, aligning with the Pāśupata orientation of turning the paśu toward Pati.