अलिङ्ग-लिङ्ग-निरूपणं तथा प्राकृत-सृष्टिवर्णनम्
तामेवाजामजो ऽन्यस्तु भुक्तभोगां जहाति च अजा जनित्री जगतां साजेन समधिष्ठिता
tāmevājāmajo 'nyastu bhuktabhogāṃ jahāti ca ajā janitrī jagatāṃ sājena samadhiṣṭhitā
Ngunit may isa pang Di-isinilang—siya man ay walang kapanganakan—na matapos danasin ang mga itinakdang kaluguran ay iniiwan ang mismong Prakṛti. Si Ajā, ang Ina ng mga daigdig, ay ganap na pinamumunuan at pinangungunahan ng Di-isinilang na Panginoon—si Śiva bilang Pati—samantalang ang nakagapos na kaluluwa (paśu) ay tumatalikod matapos tikman ang bunga ng karma.
Suta Goswami (narrating the creation account to the sages of Naimisharanya)
It frames creation and experience as occurring under Ajā (Śakti/Prakṛti) who is presided over by the Unborn Lord (Śiva as Pati). Linga worship aligns the paśu (soul) with that presiding Reality, loosening bondage to prakṛtic enjoyment.
Śiva-tattva is indicated as aja/amaja—unborn, transcendent—yet the sovereign adhishṭhātṛ (presider) of Ajā (world-mother). He is Pati: the controller of manifestation without being bound by it.
The implied yogic takeaway is vairāgya (dispassion): after bhoga (karmic experience), the paśu should ‘abandon’ attachment to Prakṛti and seek Pati through Shaiva sādhanā—classically expressed in Pāśupata-oriented renunciation and inward worship.