अलिङ्ग-लिङ्ग-निरूपणं तथा प्राकृत-सृष्टिवर्णनम्
सूत उवाच अलिङ्गो लिङ्गमूलं तु अव्यक्तं लिङ्गमुच्यते अलिङ्गः शिव इत्युक्तो लिङ्गं शैवमिति स्मृतम्
sūta uvāca aliṅgo liṅgamūlaṃ tu avyaktaṃ liṅgamucyate aliṅgaḥ śiva ityukto liṅgaṃ śaivamiti smṛtam
Sinabi ni Sūta: Ang walang tanda (aliṅga) ang siyang ugat ng Liṅga; ang di-nahahayag (avyakta) ang tinatawag na Liṅga. Si Śiva ay ipinahayag na “walang tanda” (aliṅga), at ang Liṅga ay inaalala bilang sagisag na Śaiva—Kanyang banal na tanda para sa pagninilay at pagsamba.
Suta
It grounds Linga worship in metaphysics: the Linga points to the unmanifest root (avyakta) of reality—Shiva as Pati—making the emblem a support for devotion and inner realization rather than mere external symbolism.
Shiva is described as aliṅga—beyond marks, attributes, and limiting definitions—yet compassionately represented through the Shaiva Linga so bound souls (paśu) can approach the transcendent Pati.
It implies Linga-upāsanā and dhyāna: using the Linga as a meditative support to contemplate the avyakta Shiva, aligning with Pāśupata-oriented practice of turning the mind from the manifest to the attributeless Lord.