दारुवनलीला—नीललोहितपरीक्षा, ब्रह्मोपदेशः, अतिथिधर्मः, संन्यासक्रमः
अथ दृष्ट्वापरा नार्यः किंचित् प्रहसिताननाः किंचिद् विस्रस्तवसनाः स्रस्तकाञ्चीगुणा जगुः
atha dṛṣṭvāparā nāryaḥ kiṃcit prahasitānanāḥ kiṃcid visrastavasanāḥ srastakāñcīguṇā jaguḥ
Pagkaraan, nang makita Siya, ang iba pang mga babae ay nagsimulang umawit: ang ilan ay may mukhang pinalambot ng banayad na tawa, ang ilan ay bahagyang naluwagan ang kasuotan, at lumuwag ang tali ng kanilang pamigkis—ipinapakita ang pang-akit na gumigising sa isip.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It highlights how sensual allure functions as pasha (bondage) for the pashu (soul); Linga worship aims at citta-shuddhi and turning attention from sense-objects to Pati—Shiva, the transcendent.
By implication, it contrasts outward seduction with the Shaiva goal: Shiva-tattva is not an object of sense-enjoyment but the supreme Pati, realized when the mind is not shaken by kama and other bonds.
The takeaway aligns with Pashupata discipline: guarding the senses (indriya-nigraha) and cultivating vairagya so that worship and meditation remain steady despite provocations.